اينکه من ادم خيلي رنجين هست و زود حرف ديگران روي من تاثير مي گذارد و ناراحت مي شوم اما در عوض براي خيلي از مردم کار انجام مي دهم ممکن است اصلا دوستتم نباشن و نشناسمشون اما من عادت خيلي بدم دارم ودوست دارم متوجهم کنيد اين است که اگر به از دست يکي ناراحت بشوم نفرينش مي کنم ايا نفرين از گناهان کبيره است ؟ و متوجه مي شوم که طرف يک ناراحتي به سراغش مي ياد من نمي گويم از نفرين من بوده ولي حداقل من بعد از نفرين خودم متوجه اون اتفات براي شخص مي شوم ايا اين از گناهان کبيره است؟
الحمدلله،
اگر منظور از نفرين، فرستادن لعنت به شخصي باشد (حال آن شخص مومن يا کافر باشد) جايز نيست،زيرا الله تعالي هنگاميکه پيامبر صلي الله عليه وسلم ود قنوت بعضي از سران مشرک مکه را نفرين مي نمود، وي ارا از اين عمل باز داشت و اين آيه نازل گشت که مي فرمايد:
« لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذَّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ»(آل عمران 3)
يعني: هيچگونه اختيارى (در باره عفو کافرانبراى تو نيست؛ يا اينکه (خدا) بخواهد آنها را ببخشد، يا مجازات کند؛ زيرا آنها ستمگرند.
نفرين کردن و لعنت فرستادن بر افرادي که مستحق آن نيستند از گناهان کبيره مي باشد.
در حديث صحيح از پيامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ روايت است که فرمود: «لَعْنُ الْمُؤْمِنِ كَقَتْلِهِ» بخاري6105 ، و مسلم 110.
«لعنت فرستادن بر مؤمن مانند کشتن اوست ».
پيامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ در حديثي ديگر مي فرمايد: «سِبَابُ الْمُسْلِمِ فُسُوقٌ وَقِتَالُهُ كُفْرٌ»
«ناسزا گفتن به مسلمان فسق و جنگ با او کفر است»بخاري 48 ، مسلم 64
پيامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ مي فرمايد: «لَا يَكُونُ اللَّعَّانُونَ شُفَعَاءَ وَلَا شُهَدَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ»
«نفرين کنندگان در روز قيامت شفاعت کننده و گواه قرار نمي گيرند» مسلم
براي مطالعه مفصلتر در مورد قضيه نفرين و لعن به فتواي شماره (3301) رجوع کنيد.
بنابراين توصيه مي شود که روحيه عفو بخشش را نسبت به اطرافيانتان تقويت نماييد و به جاي فرستادن نفرين، مستقيما با آنها روبرو شويد و به آنها بگوييد که شما را رنجانده اند و همراه با اين آنها را حلال کنيد.
الله تعالي مي فرمايد:
« خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ» (الأعراف / 199)
«عفو و گذشت داشته باش و به کار نيک امر کن و از نادانان چشمپوشي کن».
« فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ» (الحجر / 85)
«عفو کن و درگذر، عفوي نيکو و پسنديده».
« وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ » (النور / 22)
«بايد عفو کنند و از ديگران درگذرند، مگر دوست نداريد که خداوند شما را بيامرزد؟!».
« وَلَمَن صَبَرَ وَغَفَرَ إِنَّ ذَلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ» (الشوري / 43)
«کسي که شکيبايي کند و (از گناه ديگران) درگذرد، از زمرهي کارهاي مطلوب است که بايد بر آن عزم را جزم کرد و ماندگار شد».
« الَّذِينَ يُنفِقُونَ فِي السَّرَّاء وَالضَّرَّاء وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ» (آلعمران / 134)
«وکساني که خشم خود را فرو ميخورند و از مردم گذشت ميکنند (و بدين وسيله در صف نيکوکاران جايگزين ميشوند) و خداوند (هم) نيکوکاران را دوست دارد».
وعن أبي هريرة رضي اللَّه عنه أَنَّ رَجُلاً قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! إِنَّ لِي قَرَابَةً أَصِلُهُمْ وَيَقْطَعُونِي، وَأُحسِنُ إِلَيْهِمْ ويُسِيئُونَ إِليَّ، وأَحْلُمُ عَنْهُمْ وَيَجْهَلُونَ عَلَيَّ، فَقَالَ: «لَئِنْ كُنْتَ كَمَا قُلتَ فَكَأَنَّمَا تُسِفُّهُمُ الْمَلَّ ولاَ يزَالُ مَعَكَ مِنَ اللَّهِ تَعَالَى ظَهِيرٌ عَلَيْهِمْ مَا دُمْتَ عَلَى ذَلِكَ» رواه مسلم.
از ابوهريره رضي الله عنه روايت شده است که فرمود: مردي (به پيامبرصلي الله عليه وسلم) عرض کرد: اي رسول خدا! من خويشاونداني دارم که نسبت به آنها صلهي رحم بهجاي ميآورم، اما آنان نسبت به من قطع رحم ميکنند؛ من با ايشان نيکي ميکنم، اما آنها به من بدي ميکنند؛ من در مقابل آنان بردباري و صبر ميکنم، اما آنها نسبت به من ستم و بدخويي و بدگويي ميکنند. پيامبرصلي الله عليه وسلم فرمودند: «اگر تو چنين باشي که ميگويي، مثل اين است که (با اين کارت) خاکستر داغ به آنان ميخوراني و پيوسته تا هنگامي که بر اين روش باشي، پشتيباني از جانب خدا و عليه آنان همراه تو خواهد بود». مسلم (2558)
وعنْ أَبِي هُريْرَةَ رَضيَ اللَّهُ عنهُ أَنَّ رَجُلاً قَالَ للنَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أوْصِنِيْ، قَالَ: «لا تَغضَبْ» فَردَّدَ مِراراً قَالَ: «لا تَغْضَبْ» رواه البخاريُّ.
و از ابوهريره رضي الله عنه روايت شده است که مردي به پيامبرصلي الله عليه وسلم فرمود: مرا وصيتي بفرما! پيامبرصلي الله عليه وسلم فرمودند: «خشمگين و عصباني نشو»؛ مرد، چندين بار اين سخن خود را تکرار کرد و پيامبرصلي الله عليه وسلم باز فرمودند: «عصباني و خشمگين نشو» بخاري (6116)
وعنْ أَبِي هُريرةَ رضي اللَّهُ عَنْهُ أَن رسولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَيْسَ الشَّدِيْدُ بِالصُّرَعَةِ، إِنمَّا الشَّدِيْدُ الَّذيْ يَمْلِكُ نَفْسَهُ عِنْدَ الْغَضَبِ» متفقٌ عليه.
ازابوهريره رضي الله عنه روايت شده است که پيامبر صلي الله عليه وسلم فرمودند: پر زور و پهلوان کسي نيست که شخصي را به زمين بزند، بلکه پر زور کسي است که هنگام خشم، بر خود مسلط و خويشتندار باشد». متفق عليه بخاري (6114)، مسلم (2609)
والله اعلم
وصلي الله وسلم علي محمد و علي آله و اتباعه الي يوم الدين
سايت جامع فتاواي اهل سنت و جماعت
IslamPP.Com
| 
